Een onaangenaam ommetje naar de Belastingdienst

Beste lezer
en wellicht Belastingdienst,

De heren die, ter modernisering en bevordering van de omzet, deze website opnieuw bouwden blijven halsstarrig weigeren om àlles in ‘the backfront’ voor mij inzichtelijk te maken, dan wel alle technische gegevens door te geven. Daarmee zou ik alles op deze website zelf aan kunnen passen of vermelden*** Tot op heden blijf ik helaas tegen codes i.p.v. inzichtelijkheid aanhikken.

Ondanks dat ik mij aanvankelijk verzette en meermaals resoluut ‘nee’ zei, ging ik uiteindelijk overstag voor de perfect klinkende positieve aspecten die een door hen gebouwde website met zich mee zouden brengen. Het conflict is ook financieel: zoals de website nu is, is ze nog niet betaald conform de termijnregeling die mij gepresenteerd werd. Toch is de samenwerking beëindigd, in zoverre dat zij ‘u vraagt wij draaien’ wel honoreren, maar mij daarvoor een extra factuur gaan sturen. Dè druppel was toen mij, na het poeslief vertellen ‘prachtige sprookjes’, en passant mede gedeeld werd dat mij maandelijks een éxtra factuur gestuurd zou worden. Dit voor meer PR-snufjes en -werkzaamheden plus het feit dat de website zoveel meer uren opslurpte dan voorzien. Je begrijpt vast dat ik nauwelijks iets, niets feitelijk meer wil en durf te vragen.

Muur

Wel eens tegen een muur gepraat? Ik in deze meermaals. Van meet af aan heb ik duidelijk kenbaar gemaakt dat ik zelf ook veel kan in de backfront. Zoals bijvoorbeeld de webshop inrichten. Geen oren. Deed de ene meneer zélf. Op zíjn manier. Mijn: ‘Leg het me uit hoe dan, dan doe ik dat’, werd volledig genegeerd. En owé als ik een nieuw item in de etalage plaatste, een titel of bannerfoto aanpaste!
Er werden snufjes ingebouwd, zónder uitleg. Het begon steeds meer tot mij door te dringen dat ik steeds afhankelijker van de heren (gemaakt) werd. Volgens mijn gevoel, en dat bedriegt mij zelden, een bewuste strategie. In mijn gemoedstoestand was ik hier een gewillige prooi voor. Meerdere aspecten en wensen die ik voorlegde werden ‘gladjes’ weerlegd, weggewuifd. Nou ben ik zelf behoorlijk assertief maar tegen deze ‘gladde wapens’ was ik niet opgewassen.

Weet je, op een gegeven moment leek het verstandiger om zo aardig en meegaand mogelijk te zijn. Volledig tegen mijn aard in, maar uit soort van angst voor represailles en hoop op een zo functioneel mogelijke webshop. Van meer weerstand van mijn kant zou het resultaat niet beter worden. Dus ook mijn omzet niet. Laat dat nou het doel van de ‘heren’ geweest zijn…

Mysterieus is dat ik sinds hun bemoeienis slecht één item via de webshop verkocht. Dat was direct na zo’n nieuw snufje waarvan ik, qua kennis om dit zelf te kunnen, dom gehouden werd. “Zie je dat het werkt wat wij doen!” Verder niets, niet één bestelling en dat terwijl de #SALE omvangrijker is dan voorgaande seizoenen. Tijdens deze periodes werden juist altijd wel wat bestellingen geplaatst. Toeval?

Zij presenteerden ijskoud represailles door mij zonder pardon of enige waarschuwing af te sluiten van de ‘backfront’ van mijn eigen website. Ik kon er niet meer in, niet meer in werken, níets meer in doen! Zij sloten mij af van, blokkeerden mijn eigen webshop. Dit direct na mijn verzoek om e.e.a. aan te passen vóór ik mijn volgende betaling zou doen. Dreigementen en sommeringen volgden daarna. Hoe ik me voelde? Werkelijk woest! Tegelijkertijd machteloos, eenzaam, er (weer) ingetrapt…

***

Te vol en teveel

Als je dan weet dat dit alles zich voornamelijk in de decembermaand afspeelde, weet je ook dat deze maand plus januari bepaald geen maanden zijn dat ik sterk ben. Wel emotioneel, kwetsbaar… Dat ervaar ik sowieso sinds mijn ziek-zijn nu een jaar geleden. Steeds vaker sprak ik iemand die een naaste kende die níet overleefde wat ik overleefde. Kennelijk was het écht mijn tijd nog niet. Anderzijds voel ik mij niet meer de oude sinds beide operaties en de nare, zware depressie die daarop volgde. Dit ‘webshop meneren grapje’ deed en doet daar geen goed aan! En, ondanks dat ik afgelopen zomer de zestig aantikte en uit een vermogend huwelijk kom, is het noodzakelijk dat ik keihard blijf werken tot ik er bij neer val. Dat komt weer door een ‘grapje’ van een andere meneer. Om soms bijna wanhopig door te worden, alles, alles & alles. Echt.

Betalen

Punten waarmee ik niet tevreden was en ben worden na een aantal weken nog steeds niet aangepast zoals ik het wenselijk acht. Naar mijn mening was, is en blijft het míjn website. Desondanks is mij nagenoeg alle zeggenschap ontnomen en dreigen zij dus met blokkeren, met verwijderen zelfs van mijn lapecule.nl website als ik mijn openstaande betalingen niet nakom. Normaliter zou bij mij een dergelijk dreigement, want dat ís het, zeker niet relevant zijn. Ik ben namelijk een zeer strikte betaler! Maar op deze manier…

***

Over betalen gesproken

Nou ja, ‘betalen’. Meer de blauwe enveloppen. ***Terugkomend op het begin van wat een complete column werd. Oprecht ónbedoeld. Het zit me klaarblijkelijk hoog en ja, dan ga ik meestal (van me af) schrijven… Enfin, omdat ik dus tegen codes op bots, geen inzichtelijkheid krijg, er tóch een aanpassing noodzakelijk is, ik weiger om te vragen en een factuur te krijgen, doe ik dat op deze manier. Wat?

In bovenstaande blauwe envelop geeft de Belastingdienst een BTW-identificatienummer (BTW-id) voor La PéCule. Dit moet per 01-01-2020 verplicht voor zakelijke contacten gebruikt te worden. Dat houdt in dat dit nummer, jawel: op de website/ webshop en op facturen vermeld dient te worden. Dan dus maar op deze wijze…

Het BTW-id van La PéCule BODYWEAR: NL001207352B39

Tot slot

Mocht mijn beleving van deze ontstane situatie hier verwijderd worden heb ik uiteraard een kopie. Meestal plaats ik mijn columns op op Facebook, dat kan dan alsnog. Misschien is dat sowieso raadzaam omdat klanten momenteel bijvoorbeeld niet alle foto’s kunnen zien. “Word Press kiest zelf gerelateerde items n.a.v. de geplaatste tags”. Prima, maar plaats dan de juiste tags! Én de juiste productinfo, want zelfs daarbij kreeg ik geen inspraak en werden onjuistheden vermeld. Dus ben ik nog steeds bezig om stuk voor stuk alle items in de webshop na te lopen en zo nodig te corrigeren.

Er werd gewoon gedaan en geplaatst wat en zoals de heren dat wilden. Ja, op meerdere punten heeft de website/ webshop een verbetering ondergaan, daar betaal ik ook voor, maar níet op alle fronten. Zéker niet op de toegankelijkheid voor de eigenaar en dat ben ik dus. Naast het deel dat ‘domweg’ overgezet/ gekopieerd kon worden van de oude website, was er bij de nieuwe opzet nauwelijks overleg met mij. Sterker: ik stuitte dus op behoorlijk streng tegengas als ik zélf iets aan wilde passen, hen werk uit handen te nemen om zodoende kosten te besparen, zeker te weten dat het naar mijn wens zou zijn en de juiste info geplaatst zou worden. Dat is toch logisch? Of ben ik nou ‘krankjorum’? In ieder geval heb ik niet deze leeftijd bereikt om me op deze wijze de les te laten lezen door een ‘jonkie’.

‘Krankjorum’ ben ik heus niet, want daarvoor maak ik de laatste tijd, de laatste uren zelfs, tè mooie en zeer wonderlijke dingen mee. Mede met dank aan predikantenechtpaar Jongejan dat hier vandaag in de winkel was. Deze kennismaking is op zich eigenlijk aanleiding voor een column. Wie weet…

Een lieve groet,
Pauline

Tagged ,