Dankbaar

V-A-K-A-N-T-I-E
16 september 2019

Geloof me als ik zeg dat ik amper meer wist hoe je ‘vakantie’ schrijft.

Terug naar Kerst 2018

Per gratie, omdat RIVAS-thuiszorg de (wond)zorg adequaat overneemt, mag ik tijdens Kerst alsnog naar huis. M’n jongste dochter haalt me op. Moeders in een rolstoel, zowel moeders als de rolstoel zwaarbeladen, rijdt ze me de lift in.
Ai! Au-au-au! Wat een schrik als de rolstoel de spiegelwanden nadert… Ben ik dat? Ik herken mezelf niet, zoveel gewicht ben ik kennelijk verloren, zo witjes, zo’n ingevallen gezicht. Eng. Tranen rollen over m’n wangen, tranen van puur verdriet, van onmacht. De onmacht die ik over mezelf, over m’n lichaam en het functioneren daarvan ervaar.

Eindelijk, de deur naar naar buiten. Ik adem frisse lucht in! Dat lijkt logisch, maar dit was op dat moment behoorlijk bijzonder. Feitelijk had ik sinds de eerste operatie op 24 november géén buitenlucht meer geademd noch gevoeld. Ruim een maand. Als een nobody voel ik me, zo zwak, breekbaar en lelijk, maar na zoveel píjn en barre ziekenhuisuren voelt de koude lucht op m’n ingevallen toet als een verademing.

***

***

Thuis

Ik zal nooit vergeten hoe liefdevol en zorgzaam m’n jongste me thuisbracht, me hielp alles enigszins te ordenen, een overvolle wasmand klaar zette om mee te nemen, me maande:
“Mam u heeft nu al zoveel dagen niet gerookt, doe maar niet. Kom, ik breng u naar boven, naar bed.”

Oef, die trap… Het verstikkende gevoel toen ze me de slaapkamer inleidde… Het komt, nu na bijna 9 maanden, nog steeds terug op m’n netvlies hoe ik terug van de Eerste Hulp weer de donkere nacht ingestuurd werd. Terug naar huis, naar m’n bed. Hoe ik voor de tweede achtereenvolgende nacht een hél op aarde betrad. Die píjnen!!! Achteraf hing mijn leven toen al uren aan een zijden draadje en dat zou nog urenlang voortduren voordat ik cq. mijn helse píjn serieus genomen werd.

***


Kerst 2018, ‘s morgens en tegen de avond…

***
Gesetteld

Zo goed en kwaad als dat lukte, hees ik mezelf op bed en hing bekaf in de kussens. M’n jongste maakte een smoothie van vers fruit en bereidde zelfs een warm maaltijdje. Daarna nestelde ze zich naast mij op bed en lagen we saampjes de namiddag van de Kerstdag door te brengen. Wat zou ik zonder haar getobd hebben, me meer dan eenzaam en elléndig gevoeld hebben…
“Ma?”
Ik draai mijn hoofd opzij.
“Ma, zou u met mij een weekje op vakantie willen?
Ik was u bijna kwijt en wil graag samen herinneringen maken…”.

Die kwam bínnen!
Tot dat moment had ik er nog geen besef van dat het werkelijk kantje boord, dat ik zó dicht bij de d .. d, bij Alexander  geweest was.Het moment dat en hoe líef ze me dit vroeg zal ik meenemen tot, nou ja, tot zolang ik leef.

***
To the point

We hébben herinneringen gemaakt!
Het waren maar zes dagen, maar wat hébben we elke minuut bewust genoten, onvergetelijk!
Zes dagen op Kos, only adults, rust, zee, warmte van de zon…

***

Sunrise

***

Wat we gedaan hebben?
Niets!
Alleen maar liefde…
… genoten van de rust, breakfast, lunch en diner met uitzicht op zee, het heerlijke eten (taart-taart-taart ook), handkussen van ober en maître, ‘s avonds van een muziekje, een heerlijk kingsize bed en vooral van elkaars gezelschap. Niets moest, alles mocht.

***

Wat we gedaan hebben?
Dit!

***

Dinertime with seaview and ‘Walter’

***

Bijzonder

Ik durf te zeggen dat onze moeder-dochterband bijzonder en heel hecht is. Ik ben m’n jongste onwijs dankbaar en dat zal ik blijven tot … , tot het mijn tijd is.
Hoeveel dochters zouden hun moeder ‘op sleeptouw nemen’?
Mijn jongste dééd dat.
Ik weet weer helemaal hoe je vakantie schrijft…

***
De trap

***
Ik ben zeer geëmotioneerd als ik naar deze foto kijk. 

Je kent ze misschien wel, dit soort foto’s?
Een trap naar de Hemel…
Ik kwam niet tot bovenaan, het was en is kennelijk mijn tijd nog niet.

Liefs,
Pauline

Tagged

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *