Zondagse overwegingen ~ Voetstappen

Column
26 oktober 2019

Zondagse overwegingen
Voetstappen

Alleen bestemd voor oprechte volgers en sympathisanten.
Zeker geen verplicht ‘leesvoer’.

Voor het eerst sinds ik-zou-het-niet-weten heb ik voor mijn doen uit kunnen slapen, tot de eerste kerkklok. Voor het eerst dit najaar zijn de hoge voorramen van de living beslagen. Deze zijn niet dubbel omdat ze authentiek zijn. Ze dateren waarschijnlijk uit 1902. In dat jaar is het pandje recht omhoog getrokken waardoor het schuine puntdak met een dakkapelletje verviel. Bij heel warm of barkoud weer kunnen de anno-nu rolluiken naar beneden.

***

***

Als ik met het eerste cappuccinootje aan tafel voor het raam zit hoor ik talloze voetstappen richting de kerk gaan. Zo nu en dan van ik een glimp op. Het is niet meer zoals ik mij van ruim vijftig jaar geleden herinner. Tegenwoordig is er een vroege en een late kerkdienst, oftewel: een vlotte en een zwaardere (vrij vertaald). Anno toen kon je niet bedenken dat je in een bróek naar de kerk ging, laat staan in een jeans met sneakers.

Sinds Alexander overweeg ik meer dan eens om mezelf weer bij een kerk aan te sluiten, maar tot op heden kom ik niet veel verder dan de kleine kapel waar mijn mams en Tom naar de kerk gaan. De laatste weken was ik er op zondagochtend tegen half tien. Sinds mijn mams op haar verjaardag, 30 september jl., haar jongste zoon verloor… heeft ze extra liefde, steun en begrip nodig. Van wie kan ze dat beter krijgen dan van mij? Tegen de dominee zei ze met vochtige ogen:
“Nu zijn mijn dochter en ik allebei een zoon verloren…”.

Ondanks het feit dat de klok vannacht een uur terug ging is het 09:00 uur, dus eigenlijk 10:00 uur, als ik met m’n ontbijtgranolakwark boven in de languitstoel gesetteld zit. Een warm kleedje over m’n benen, kaarsje aan, laptop op schoot en nu ervaren of m’n vingers via het toetsenbord m’n koppie wat willen legen.

***

***

Deze zondagochtend dus geen mams en Tom-kerkdienst. Mijn lichaam geeft aan dat het even rust wil. Een dag he-le-maal-niets. Ik word al wekenlang geplaagd door pittige hoofdpijn. Volgens de fysio omdat mijn nek- en schouder(blad)gebied één grote knopenbonk zijn. Heb ik weer.

Anderzijds besef ik drommels goed waarvandaan ik mij geknokt heb. Half december vorig jaar legde ik bijna het loodje en zie: ik ben er nog. Ik kan en doe bijna alles weer. Kennelijk was deze ellendige tijd nodig om mij wakker te schudden:
‘Je leven is nog niet voorbij Van Dijk,
je bent hier nog niet klaar, hebt nog taken te volbrengen’.
Plus:
‘Jezelf levend begraven heeft nu lang genoeg geduurd.
Wees er wat vaker voor je ouders, je dochters, je kleinzoon.
Ga erop uit, stel je weer ópen voor wat en wie je pad kruist Van Dijk’

en dat soort eye-openers kreeg ik voorgeschoteld.

Nou is dat allemaal makkelijker gezegd dan gedaan. Ik wil meer dan dat mogelijk is. Ondanks dat ik niet hoefde te werken voor de kost moet ik dat op mijn richting oude dag wel. Geen idee tot hoelang maar waarschijnlijk totdat ik er letterlijk bij neerval. Bof ik dat ik mijn werk geweldig leuk vind om te doen én dat ik, onbewust, op tijd de ‘move’ maakte van best zwaar werk: meubels restylen en verf verkopen naar BODYWEAR.

Maar, in m’n up een zo goed als volwaardige winkel draaien slokt mij en mijn uren wel op. Het werk is niet gedaan als de deur dicht gaat plus ook ik heb wel eens afspraken buiten de deur. Die plannen mijn vrije maandag soms nokkie-vol en dan is het alweer dinsdag: winkeltje open.

Ik droom er wel eens van een normale moeder en omyja te zijn én misschien nog … partner, echtgenote. Met een normaal (t)huis waar de kinderen en kleinkinderen allemaal kunnen komen, aan tafel kunnen schuiven. Waar ik meer tijd en aandacht voor hen kan hebben, waar kleinkinderen kunnen logeren. Dat we met het (al dan niet samengestelde) gezin gezellige dingen kunnen ondernemen, uit eten of zelfs met vakantie kunnen gaan. Kun je denken, nou nou wat een blabla, maar dat is wél hoe het had kunnen, had moeten en best nog kan zijn. Punt.

***


Herfst…

***

Misschien is het leven dat ik nu al bijna 7 jaar hier in, voor en boven de winkel leid het pad dat voor mij uitgestippeld is. De weg die ik moet begaan. Ondanks dat dit zo nu en dan zwaar op mijn schouders drukt heb ik er dus zeer zeker ook plezier in. Dat komt voornamelijk door júllie: de klantjes die die in de winkel komen, terugkomen.

‘Oude’ verfklantjes werden BODYWEAR-klantjes, ook van verder weg. Van onder de rivieren, verderop plaatsen als Papendrecht, maar ook uit Putte aan de Belgische grens en zelfs twee uit België, waarvan één uit – Wallonië. Ondanks dat zij dan tig BODYWEAR-winkels voorbij rijden nemen zij de moeite om naar hier te komen. Geloof me, dat dóet wat met je. Ook daar doe je het voor.

***

***

Ik blijft constateren dat dit een wonderwinkeltje is. Alleen al vanwege de vanver(der)wegklantjes. Maar ja, alleen daarvan kan ik de winkeldeur niet open houden dus àlle klanten zijn mij dierbaar, maar dan ook écht. Veel van hen hebben hun verhaal. De ene grappig, historisch (voorouders die elkaar kenden), maar ook vaak emotioneel en aangrijpend. Dan schemert mij wel eens door dat een oor en oog hebben voor deze mensen zeerwel mogelijk ook tot mijn taken behoort…

Het gebeurt ook mee-eer dan eens dat een gesprek op en over de kerk ontstaat. Achteraf bedenk ik dan dat toeval niet bestaat, dat dit gesprek met die mensen, voorbestemd waren. Neem nou gisteren. Een stel dat hier helemaal niet uit de buurt komt raakt hier in de winkel verzeild. De liefde voor elkaar spatte werkelijk uit hun ogen. En ik? Ik zég dan dat ik dat gewaar word. Dan volgt spontaan hun verhaal. Waar zij elkaar leerde kennen? In de kerk, op Kerstavond… Weduwe en weduwnaar, van richting mijn leeftijd, intens gelukkig samen…

Eerder deze week komt een dame van net in de zeventig, met haar schoondochter in de winkel.
Ma gaat trouwen”, vertelt de schoondochter blij.
De dame is ook blij. Enthousiast vertelt ze:
“Hij is tachtig en heeft me gevraagd. Een zo lieve man, we leerden elkaar kennen via de kerk.
Ik ben altijd heel zuinig geweest sinds mijn man overleed.
Deed veel vrijwilligerswerk en dat levert geen verdiensten op, maar nu gaat met liefde voor me zorgen.
En natuurlijk trouwen we over in de kerk.”

Ik was oprecht ontroerd.

Na twee ontroerend mooie reality-verhalen, van (wat) oudere mensen die elkaar vonden via de kerk, zou ik denken dat de boodschap aan mij is dat ik heus naar een kerk moet. Het is alsof ik er linea recta heen geleid en/of gestuurd wordt. Voor wie of wat dan ook. Maar ja weet je, bidden doe ik toch wel. Daarvoor hoef ik niet persé naar een kerk.

***

***

Dat de Nederlands Hervormde Kerk in de Peulenstraat alhier voor mij heel bijzonder is weten insiders wel. De historie gaat terug tot mijn ouders, mijn doop, ons huwelijk en de doop van onze kinderen. Nu ligt onze zoon achter de kerk en ik woon er schuin tegenover. Toeval?

Beneden, op de tafel in de V.I.P.-room, loop ik telkens voorbij een bosje roosjes, witte. Van een vaste ‘oude’ verfklant uit Nieuwendijk gekregen. Even lief van haar als bijzonder. De volle wasmanden loop ik maar stoïcijns voorbij. Hierboven wappert het vlammetje van het kaarsje stilletjes aan door. De voetstappen van de kerkmensen hoorde ik weer aan en af lopen. De tweede Kerkdienst is begonnen. Ik ga nog een cappuccinootje maken, met wat lekkers erbij.

***

***

Relaxte en liefdevolle zondag allemaal.
Liefs,
Pauline.

***

Reageren?

Dat zou moeten kunnen op deze website onder ‘Recensies’, maar dat lukte tot op heden helaas nog niemand.
Terug op Facebook La PéCule BODYWEAR kan natuurlijk ook.
Reacties zijn altijd welkom.
Positieve, maar ook minder positieve.
Nooit te oud om te leren…

***

Tagged

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *